Meczup

Halil Cibran, genclik döneminin ürünü ve sonraki yapitlarinin habercisi olan Meczupta, toplum önünde büründügü maskelerden kurtulup gercek benligini kucaklamayi basaran insanoglunu anlatir. Kendini her türlü yüzeysellikten arindirip hakikatin pesine düsen, bu arayisin sonunda varis noktasi yalnizlik ve özgürlük olan kisi, toplumun gözünde meczuptur.
Cibranin kötülük, ikiyüzlülük, adaletsizlik, konformizm ve tamahkarlik karsisindaki elestirel tutumu; bu dünyayla, burada sürdürdügü varolusla, yasadigi zamanla uzlasamayan bir meczubun bakis acisindan kaleme alinmis bu mesellerdeki keskin ironide ifadesini bulur.