Thalia

Wspomnienia nas definiuja.
Wyobraz wiec sobie, ze tracisz je za kazdym razem, kiedy zapadasz w sen.
Zapominasz, jak sie nazywasz, kim jestes.
Nie pamietasz wydarzen z przeszlosci, nie rozpoznajesz ludzi, ktorych kochasz - wszystko to znika w ciagu jednej nocy.
A jedyna osoba, ktorej ufasz byc moze mowi ci jedynie polowe prawdy...
Christine budzi sie co rano w obcym lozku u boku obcego mezczyzny. W lustrze widzi twarz nieznajomej kobiety, duzo starszej od niej. I co rano sie dowiaduje, ze to jej twarz, jej maz, jej lozko. Ze przed dwudziestu laty na skutek wypadku stracila zdolnosc zapamietywania. Co rano przezywa wstrzas, co rano musi sie z nim godzic. Jej zycie wydaje sie tragicznie proste.
Powoli jednak okazuje sie, ze ta prostota jest pozorna. Ze Christine ma na przyklad swojego neurologa, o ktorym nie wie jej maz, ze prowadzi pamietnik, dzieki ktoremu moze czesciowo zapelnic luki w pamieci. Kobiete zaczyna niepokoic jej calkowita zaleznosc od meza. Okazuje sie, ze ma jakies inne wspomnienia niz te, ktore co rano pieczolowicie maz odtwarza. Christine zaczyna stawiac nowe pytania - jak wygladal jej wypadek, dlaczego nie maja dzieci, co sie stalo z jej przyjaciolka. Im bardziej sie zbliza do prawdy, tym bardziej niewiarygodna sie ona staje.